Ölümü bekleyen bir koyun gibi öylece oturmuş bekliyordum. Artık düşünmekten yorulmuş hatta düşünecek halim kalmamıştı. Ben de beklemeye koyuldum, sadece beklemeye...
Unuttuğum, atmam gereken, başka bir yere koymam gereken ya da saklamam gereken bir şey var mıydı bilmiyordum ve bunların hepsini düşünmek acı veriyordu, işte o anda düşünmeyi bıraktım. Ne olacaksa olmalıydı artık. Yorgundum... Çok yorgun...
Doktor muayenehanesinde, bekleme salonunda amaçsızca beklemeye benzettim bir anda...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder